Als eerder gezegd, schrijven we niet vaak omdat ons leventje hier zijn gang gaat maar gisteren was toch wel weer een aparte dag…

Vorige week maandag ben ik mijn eerste empowermenttraining voor een groep vrouwen begonnen. Super leuk en ik ben ontzettend dankbaar en blij dat ik dit mag doen. Vandaag is de tweede training en mijn auto is volgeladen met stoelen, lesmateriaal, water en snacks. Ik ben er klaar voor en heb er super veel zin in. Onderweg zeg ik altijd waar ik dankbaar voor ben en ik bedankte de auto nog voor de veilige reis…

Niet veel later slaat de motor af. Ik start nogmaals. Hij rijdt weer. Gelukkig. O nee toch niet…hij stottert en slaat af. Zo ga ik door totdat de auto het helemaal opgeeft om toch zo dichtbij als mogelijk bij een ‘cattle post’ te komen want daar zijn mensen. Ik sta dus zonder benzine midden in de bush. Dat komt omdat de benzinemeter kapot is…daar voor is de auto al bij de garage geweest en een nieuw metertje is in bestelling. Toen ik de auto vrijdag ophaalde, was de tank eruit gehaald en had Piet van de garage vergeten te vertellen dat er voor maar Eur 5 benzine in zat. Dus afgelopen vrijdag had ik hetzelfde maar midden in de stad maat wel met een jerrycan met benzine in de achterbak. Maar volgens onze berekeningen had ik op deze jerrycan 160km kunnen rijden en daar zat ik nog niet aan. Afijn voor nu heb ik daar niks aan want ik heb een probleem of uitdaging beter gezegd. Wat is mijn plan? Peter kan ik niet bellen want we hebben geen telefoonbereik en de tweede auto is ook in de garage dus hij kan geen kant op. Gosa en Doreen, die me helpen met de training en het vertalen, kan ik gelukkig wel bereiken en melden dat ik niet op tijd zal zijn…sterker nog er misschien wel helemaal niet zal zijn.

Eerst maar naar de cattle post lopen met een stille hoop dat iemand benzine verkoopt terwijl hun transport met ezelwagens gaat. Maar je weet maar nooit is mijn hoopvolle gedachte. Ik vind een vrouw die Engels spreekt. Ze zegt dat niemand benzine heeft. Dan ga ik maar naar de stad lopen, nog een kilometer of zeven zegt ze. Dat is te doen…het is gelukkig bewolkt vandaag. Een andere vrouw wil ook naar de stad en vergezelt me. Ze spreekt geen woord Engels en ik niet veel meer dan een woord Setswana. We zeggen dus niks maar het is wel fijn om samen te zijn. Dan ineens stopt ze en ze pakt mijn hand. Ze wijst en is doodsbang. Er ligt een man. Ze maakt een gebaar van dood en ze zegt home! Ze sleurt me mee door het bos naar een kleiner pad. Hm ik denk…ik wil niet terug naar haar huis, ik wil naar Maun! Maar ze is zo bang en ik denk dit keer laat ik maar naar haar luisteren en mee teruggaan. Ze kijkt steeds achterom of we niet gevolgd worden door moordenaars. Gelukkig niks te bekennen. Ze blijft maar tegen me praten maar ik versta er niks van.

Dan zijn we weer bij haar huis. Inmiddels is er een knul die Engels spreekt en me kan vertellen wat ze allemaal wilde zeggen tegen me.

Ik wil nog steeds in de stad zien te komen om aan benzine te komen. Intussen was het plan in mijn hoofd opgekomen om René te bellen. Hij is de enige die de weg kent en weet waar ik ongeveer ben. Ik bel hem en hij zegt dat hij naar me toekomt met benzine. Ik vertel over de dode man. Hij zegt dat hij dan het beste meteen de politie mee kan nemen. De knul zegt: “laten we eerst maar even gaan kijken’. Dus René komt vanaf de andere kant van de stad mijn kant op en wij starten nogmaals de wandeling richting de dode man. De vrouw gaat ook weer mee. De man is dus helemaal niet dood want hij loopt alweer…dronken…

We gaan weer terug en ik zoek een boomstam uit om op René te wachten. Dat duurt niet heel lang maar maak wel een mandala van takjes en blaadjes om de tijd te doden.

Benzine erin en de auto rijdt weer. De vrouw rijdt met me mee naar Maun en ik rij door naar Piet. Onze andere auto is klaar dus ik kan ze omruilen. Helaas ben ik te laat voor de training maar heb ik wel tijd om met Rene te lunchen en hem te bedanken, mijn held!

Ik doe nog mijn andere geplande dingen..was wegbrengen, boodschappen, met Elena de architecte kranen en wastafels uitzoeken, naar het Ministerie van Onderwijs voor het project wat ik op een van de scholen wil uitvoeren en dan naar huis…zonder problemen haha.

Thuis staat ons hondje Steef (dat een vrouwtje blijkt te zijn haha) me op te wachten. Zo leuk…het schatje! Hij was zo ziek en toen hebben we gevraagd of we heen mochten hebben. Het gaat nu weer goed met hem…haar….

Peet had zo zijn eigen uitdagingen thuis…kortsluiting in de pomp of de bedrading…en in een schorpioen gestapt die in de keuken rondliep. Dat doet behoorlijk pijn. Volgens onze werkmannen een geluk dat hij zo klein was maar het komt goed.

En dan zitten we met een drankje op ons terrasje en dan komen er drie olifanten voorbij en is alles weer vergeten!

Het is alweer een tijdje geleden dat we geschreven hebben. Zo gaat het blijkbaar als je ergens woont en je je ritme vindt 😁

Het gaat heel goed met ons. We zijn elke dag weer dankbaar voor het water dat uit onze ‘borehole’ komt. Doordat het het afgelopen regenseizoen te weinig heeft geregend, is er nauwelijks vloedwater vanuit Angola onze kant op gekomen. Dit heeft geresulteerd in een grote droogte. Geen water betekent ook geen gras meer en iedere dag zien we wel ergens een dode koe of ezel. Met het water van de overloop van onze watertoren proberen we het vee van de omliggende boeren wel te drinken te geven maar zonder gras is dit niet voldoende.

Maar eergisteren heeft het een beetje geregend. Het is voor het eerst sinds half februari. We hopen dat het een voorbode is voor een nat regenseizoen. De grote regens zullen echter nog op zich laten wachten als we de mensen mogen geloven.

Overigens een mooie film van National Geographic over de delta en de oorsprong in Angola is Into the Okavango Delta (https://m.youtube.com/watch?v=_z7ONnfL344).

We hebben goed nieuws want twee weken geleden zijn ze gestart met het bouwen van het huis! We moeten wel geduld hebben want pas in maart/april 2020 is het klaar! Maar er is in korte tijd al super veel gebeurd…het metselwerk voor de fundering is al klaar!

De farm wordt ook steeds meer farm. Brownie, onze huisgeit die niet meer met zijn vrienden mee naar huis gaat, is er nog steeds en komt elke ochtend water bij ons drinken. Ik mag hem zelfs af en toe voorzichtig aaien.

Er wonen tijdelijk vier ezels bij ons. Mongola, een van onze werknemers, heeft gevraagd of ze hier mogen wonen. Hier kan hij ze water geven en binnen onze hekken is er nog veel gras. Het kippenhok is klaar en we hebben legkippetjes in bestelling. Eind van de maand krijgen we ze. Een dezer dagen wordt er ook een varkenshok gebouwd voor een paar stippelvarkens van de buren.

Er zijn intussen twee ‘green houses’. Eentje is een soort kinderkamer waar we zaadjes in potjes op laten komen en de tweede is de plek waar de kleine plantjes heengaan als ze sterk genoeg zijn. Alles komt op en dat is zo gaaf. Elke keer als ik ga kijken, is er weer iets opgekomen. Ook, de door ons verzamelde watermeloen- en pompoenpitten en de stokrozen van mijn tante Lenie komen op!

En dan zijn er natuurlijk nog de wilde dieren die we op de nachtcamera spotten…civet, genet, Afrikaanse wilde kat, bushbuck, duiker, olifanten, jakhals, aardvarken, stekelvarkens en zelfs een serval pas!

De dode koeien trekken overdag gieren aan en als het donker wordt, vieren de hyena’s feest.

Onze waterbakjes trekken de mooiste vogels, eekhoorntjes en aapjes aan. Dat is echt genieten zoveel moois!

De blaadjes zijn intussen wel van de bomen. De acacia heeft blijkbaar lange wortels want dat is zo’n beetje de enige boom die fris groen is en gele bolletjes als bloemen heeft.

Over werknemers gesproken. Er is een kleine uitbreiding. Een keer in de twee weken komt een meisje uit de gemeenschap de huisjes poetsen en voordat we gasten krijgen! Yeahhhh erg fijn want ik vind het niet het leukste om te doen. Het is nu nog een ‘piece job’ zoals ze dat hier noemen maar zodra we meer gasten krijgen, heeft ze een echte baan! Zo ging het ook met Keepile en Mongola. Zo fijn dat ze nu een contact hebben, een bankrekening en werkkleding inclusief echte Phazama-farm shirts!

We hebben dus al een beetje inkomsten vanuit onze bush houses. Peter heeft vorige week een mooie management consultancy klus binnengehaald bij een groot safaribedrijf. We hebben samen weer trainingen in Nederland gegeven en ik onlangs weer mijn financial leadership training in de bush.

Komende week heb ik weer een aantal afspraken over de implementatie van de projecten van StartUp4kids, bij verschillende NGO’s. Bedoeling is dit jaar nog alle voorbereidingen te doen en dan in januari te starten. Steunen mag overigens altijd via https://www.pifworld.com/projects/J03w8i6UxyM/xtra-kansen-voor-kinderen-tiener 🙏🏻😁

Ja…nog steeds super fijn hier! Regelmatig zijn we gezellig samen met onze vrienden René en Marije en Jeroen en Katrijn…en we leren steeds meer nieuwe mensen kennen. Echt leuk!

Ook rijden naar de stad is een cadeautje! Van de week zag ik vier olifanten en een prachtige schildpad!

Tot de volgende!

img_6256-1img_6254img_6209img_6201

 

 

Morgen is het de grote dag want mijn broer Derek en zijn vrouw Vivi komen! Maar vandaag, zaterdag 27 juli, zijn we bij Jeroen en Katrijn. Peter gaat met Jeroen een lange mountainbikerit maken en ik maak met Katrijn een lange wandeling met de honden.

Als we allemaal weer terug zijn, eten we heel erg lekker met bubbeltjes en een pinot noir, de favo-wijn van Jeroen en Katrijn. We blijven slapen en na een heerlijk ontbijt gaan Peet en ik naar de famers market in Motsana. Het is niet groot maar wel leuk. Ik ontdek een ‘biologisch afbreekbaar zeepmevrouwtje’. Heel goed want ik ben al een tijdje op zoek naar dit soort zeepjes voor de gasten in onze bush houses. Verder kopen wat lekkere zelfgemaakte siroop van passievruchten, bananencakes en een mooi brood. Dan snel boodschappen doen en door naar het vliegveld. Dankzij de ‘flight tracker app’ van Jeroen kunnen we het vliegtuig van Derek en Vivi perfect volgen. We hebben onze nieuwe Phazama Farm t-shirts aan en voor de grap ook een naambordje gemaakt.

En dan zijn ze er! Joepie ik ben ZO blij! Dit moment heb ik al gevisualiseerd sinds we ons stuk grond gekocht hebben. Wilde het zo graag aan mijn broer laten zien! Ze zijn enorm brak want ze hebben er vanuit Peru een reis van twee dagen op zitten. We rijden meteen door naar huis waar Peter en Derek precies op tijd voor de formule 1 thuis zijn.

Daarna maken we een lekkere salade en gaan niet laat ons bed opzoeken. Derek en Vivi in huisje Hans, ter nagedachtenis van mijn vader en wij natuurlijk nog steeds in huisje Mia, genoemd naar de mams van Peet.

De komende dagen hebben we gezellige dagen met elkaar op de Farm en een dagje stad op ‘bezoek’ bij de verschillende koffie- en lunchtentjes.

Op woensdag de 31 gaan Derek, Vivi en ik een mokoro-tochtje doen vanuit de Old Bridge Backpackers, waar nu overigens in het plasje water in de Tamelakane-rivier een groot aantal krokodillen en hippo’s is. We vertrekken vroeg om om 7.45u bij de Old Bridge te zijn. Derek rijdt om de weg van en naar onze Farm te leren kennen en te oefenen in het rijden in het zand. Niet ver van ons vandaan zien we een jakhals. Mooi!

Vanuit de Old Bridge vertrekken we in een open safari-auto naar het vertrekpunt van de Mokoro’s. Het is echt mega-koud en ver omdat het zo droog is.

Zodra we de Buffalo Fence overgaan, zien we meteen wel dertig giraffen dus dat is wel echt gaaf.

In de mokoro is het weer heerlijk rustgevend. We lunchen op een eiland waar we een lange wandeling met de gids maken. Bloedheet maar prachtig door de olifanten, zebra’s en de enorme kudde buffels die we zien. We varen weer terug in de mokoro en dan weer de lange rit terug in de auto maar alle moeite waard!

Op vrijdag 2 augustus vertrekken Derek en Vivi met onze ‘kampeerauto’ naar Boteti River Camp en Nxai Pan voor vier dagen waar ze hun vrienden Bas en Myrthe met hun drie kids Boris, Thijs en Lois ontmoeten.

De tussenliggende dagen heb ik een aantal afspraken waaronder een gezellige lunch met Marije en een meeting met Travel for Impact voor de StartUp4kids-projecten en op zaterdagavond gaan we gezellig met Jeroen en Katrijn uit eten en zondagochtend gaan de mannen samen weer een end mountainbiken en ik met Katrijn de honden uitlaten. Na het ontbijt vertrekken we weer richting onze Farm.

Op dinsdag 6 augustus in de middag komen Derek en Vivi weer ‘thuis’ samen met Bas, Myrthe en hun kinderen. Zij slapen in ons derde huisje, Ber genaamd naar Peets vader. Fijn dat nu ook dit huisje bezet is en nog fijner dat ze er allemaal zijn! We eten met z’n allen. Super gezellig!

Woensdagmiddag neemt buurman Adrian ons mee op gamedrive in de consessie. De laatste keren heeft hij vaak grote katten gezien dus we hebben goede hoop! Helaas geen big cats en door de droogte niet zoveel dieren maar wel weer een mooie middag!

Donderdag 8 augustus is het de grote dag… vanavond treden de Magic Beans op op de floodplain voor ons plot. Vandaag komen er namelijk vrienden van Bas en Myrthe met vier kinderen en het leek ons een leuk idee om de show naar ons te halen. Verschillende buren komen en een van de buren zelfs met allemaal collega’s en Jeroen en Katrijn zijn er ook! Dus volle bak en super leuk. De show start als het donker is. Het is prachtig…kan het moeilijk navertellen maar ze beelden allemaal wilde dieren uit met een mooi verhaal over de olifant en de mens.

Na de pauze komt er een tweede, heel ander deel met lichtgevende hoepels en fakkels. Het past er wellicht niet helemaal bij maar het is super gaaf!!! Daarna traditioneel eten!

Wat een geslaagde avond!

Vrijdagochtend staat in het teken van afscheid nemen van de twee families, Jeroen en Katrijn, de artiesten en Anne, Richard en zijn vriendin die alles geregeld hebben.

Zaterdagochtend gaan we met z’n vieren op pad, twee nachtjes naar Tshaa Campsite in Khwai. Na de boodschappen en een brunch in Motsana rijden we naar de campsite. We hebben nummer vijf gevraagd want volgens René en Marije is dat de mooiste. Maar het wc-gebouwtje is helemaal kapot dus we rijden terug naar nummer vier. We kunnen echter de auto nog niet uit want de plek staat vol met olifanten. Even wachten dan maar. Na flink aan de camel thorn bomen geschud te hebben en de zaden te hebben verorberd, vertrekken ze en kunnen we kamp maken.

We kaarten en eten een lekkere zalm van de braai. Dan komen de bavianen…ze nemen hun intrek in de bomen boven ons kamp, een nijlpaard loopt door de rivier en de honingdas scharrelt rond op zoek naar wat lekkers. Welterusten…

We hebben allemaal niet veel geslapen door alle geluiden en de bavianenplas op onze tenten en hun poep die op de auto klettert 😁

We gaan er vroeg uit en zien de zon opkomen samen met de olifanten, impala’s en waterbokken. Prachtig!

Nadat we op ons gemak ontbeten hebben, rijden we verderop naar de Khwai-rivier. Het is al altijd weer prachtig! Op de campsite Mogothlo zien we Bas en Myrthe, hun vrienden en alle kids. Super leuk!

En daarna als kers op de taart een luipaard. Gaaf!!!

We volgen de rivier en weer terug en genieten van alle olifanten, giraffen, herten, etc. etc. Een prachtige dag!

En dan weer de olifanten op de camping…wat een cadeau!

Terug op de camping kaarten we en we maken weer wat lekkers te eten op de braai. Als we naar bed gaan, installeren we de nachtcamera. Benieuwd naar wat er op staat. We hebben geen computer bij ons dus dat is voor thuis.

We slapen vannacht allemaal goed. Word wel een aantal keer wakker want de rivier is veranderd in een snelweg lijkt het…ik hoor steeds het geplons van olifanten en het gesnurk van de nijlpaarden die passeren.

We staan redelijk op tijd op en doen alles op ons gemak. We willen rond lunchtijd terugzijn in Maun en eigenlijk nog een kleine drive doen, er staan namelijk nog leeuwen op het wensenlijstje van Derek en Vivi. Er komt nog even iemand van de camping langs om te kijken of we oké zijn. We vragen hem of er nog een kleine drive in de buurt is om te doen. Hij zegt van wel en dat hij wel met ons mee kan gaan om ons naar twee hyena ‘dens’ te brengen. Vivi kent het woord dens niet en denkt dat we naar een hyena dance gaan. Dat lijkt haar wel leuk. Tot grote hilariteit van ons allen en ook van Vivi zelf overigens.

Maar goed hij gaat dus met ons mee maar de hyena’s zijn in slaap in hun grote holen. Hij brengt ons daarna naar de Mababe depression op zoek naar leeuwen maar ook zij laten zich niet zien.

Begin van de middag zijn we terug in Maun waar we een bakkie doen bij René en Marije. Ze geven Derek en Vivi een rondleiding en dan nemen we afscheid. We lunchen in Motsana, boodschappen doen en aan het einde van de middag zijn we weer thuis. Waterbakjes vullen voor de vogeltjes, planten water geven, wijntje, eten en slapen.

De volgende ochtend zijn we weer vroeg van de partij want we gaan twee dagen naar de andere kant van de delta, de Okavango Panhandle. We gaan nu twee dagen genieten en relaxen in Nxamaseri Island Lodge. Peet en ik zijn hier in april geweest en het leek ons leuk om Derek en Vivi hier ook mee naartoe te nemen. Het is vijf uur rijden maar in dit grote land is dit niet heel ver en we rijden om de beurt. Helaas heeft een groot deel van deze weg pot holes dus niet mijn favoriet.

Op de afgesproken plek laten we onze auto achter en gaan we mee in de safari-auto met System, onze gids. Dan nog een paar minuten in de boot en dan zijn we bij de prachtige lodge. We drinken thee, genieten van het mooie uitzicht, drinken wijntjes, doen kaartspelletjes en dan eten we met de rest van de gasten aan tafel. Dit concept begrijp ik nog steeds niet overigens.

De volgende ochtend ontbijten we om half zeven en een half uur later zitten we bij System in de boot voor ‘bird watching’ en ‘fishing’. Er zijn heel veel vogels echt prachtig. Ik vind het heerlijk op de boot ondanks dat het in de ochtend nog fris is. Dan is het tijd om te vissen. We hebben een competitie…Peter en Vivi tegen de Vissers. Peter is vanochtend de meest succesvolle visser… een tigerfish van 3kg en twee keer goed beet maar sprongen ze boven het water van de haak. Gelukkig hebben we vanmiddag nog een kans.

De lunch is verwennerij. Deze plek is echt een aanrader!

Aan het eind van de middag gaan we weer het water op en zetten we de competitie voort… Peet haalt er nog een uit…dan Derek en dan Vivi twee achter elkaar. Ik doe mijn achternaam geen eer aan helaas maar mag de pret niet drukken want het was heerlijk op het water!

En dan is het alweer de laatste avond in Nxamaseri. Helaas…een van mijn favoriete plekjes!

Vandaag rijden we weer om beurten terug naar Maun. We lunchen bij Marc’s waarna we nog wat boodschappen doen en ‘s avonds gaat de braai aan met een lekkere zalm en de volle maan op de achtergrond. Prachtig…wat is het toch ook mooi en fijn bij ons.

We doen nog een aantal kaartspelletjes en dan is het bedtijd. Laatste nachtje voor Derek en Vivi hier 😰😰😰

Peet en ik zijn pas begonnen met hardlopen. Onze ochtend begint met 4km volgens de Nike running app over de floodplain. Derek is er al vroeg met de mountainbike op uit. Heerlijk om actief te zijn!

Een (voorlopig) laatste ontbijt met z’n viertjes en dan rijden we weer richting stad. Hun vlucht heeft vertraging dus kunnen we nog langer bij elkaar zijn. Maar dan vertrekken ze dan toch. Wat hebben we het fijn gehad. Zo blij dat we elkaar in september in Nederland weer zien!

Om half acht nemen we afscheid van Irma, Coen, Lisa en Timo. Snik snik…jammer dat het er alweer op zit! Een half uur later vertrekken wij naar de stad. Peet brengt me naar het vliegveld want ik ga morgen en overmorgen weer een financial leadership training geven aan de staff van African Bush Camps, in Khwai dit keer. Ben weer helemaal blij…met het vliegtuigje – samen met Gaone die gaat vertalen – naar mijn werk en dan overnachten in een prachtige lodge. Normaal gesproken, zou dit niet voor me weggelegd zijn. Nu heb ik een prachtige luxe safaritent voor mezelf. Yeahhhh zo gaaf. Wat ben ik toch bevoorrecht!

Gaone en ik worden meteen verwend met een lekkere lunch. Bij het kantoor is WiFi waar ik wat mails wegwerk en met mijn lief bel. Aan het eind van de middag zijn de gasten op gamedrive en is het lekker stil…in mijn eentje zit ik bij het kampvuur, een glas lekkere rode wijn…ik vermaak me wel!

We eten samen met de gasten en dan ga ik op tijd naar bed.

Ik word gewekt door krakende takken naast mijn safaritent. Olifant… ik open toch even mijn ogen. Het is licht buiten want eergisteren was het volle maan en ik zie een werkelijk enorme olifant mijn tent inkijken. Indrukwekkend en ik voel me ineens heel nietig. Hij loopt door en ik slaap weer in.

Goedemorgen! Heerlijk geslapen. Vroeg eruit en ik ga naar de plek om alles klaar te zetten voor de training. Even ontbijten en iets na achten starten we met elf enthousiaste deelnemers. Het is echt een topdag en het mooiste vond ik tijdens de feedbackronde dat het merendeel aangaf dat ze hun kinderen, familie en vrienden ook gaan leren sparen. Echt gaaf!

Gaone en ik mogen mee op een gamedrive. Het is al laat, na de dag training, maar we gaan toch op pad. Het is waanzinnig…binnen twee uur zien we een groep van vijf wilde honden, een leeuw en een luipaard. Natuurlijk ook andere dieren maar dit is een groot cadeau!

Het is al donker als we terugzijn en we kunnen meteen aanschuiven bij het eten.

Wauw, wat een geweldige dag!

Vandaag is het een herhaling van gisteren…trainingsplek in orde maken, ontbijten en een nieuwe groep deelnemers verwelkomen. Ook vandaag zijn het voornamelijk (negen van de elf) vrouwen die meedoen. Het is wederom een fijne training. Ik heb wel besloten een onderdeel toe te gaan voegen aan de training..hoe leer ik mijn kinderen sparen. Het lijkt me goed om ze een aantal extra tools mee te geven voor hun kinderen. Van zakgeld hebben de meesten namelijk nog nooit gehoord terwijl dat ik Nederland zo normaal is en een kind al jong deze belangrijke levensvaardigheden leert.

Na de training ben ik met Christine en Gaone naar het andere kamp van ABC gegaan, aan de andere kant van Khwai Village. Christine heeft me rondgeleid. Ook een heel mooi kamp met een prachtig open uitzicht. Daarna zijn we nog met een groepje naar de plek gegaan waar een nieuw kamp komt. Wauw wat een prachtplek! De zon gaat intussen onder. Wat mooi om hier te zijn!

Als we terug in ons eigen kamp zijn, is het alweer tijd om te eten. Niet heel rot want we sluiten aan bij de gasten en we worden super verzorgd!

Intussen is het zondagochtend en vliegen Gaone en ik om 11.50u terug naar Maun waar Peet op me staat te wachten. Joepie!! Strakjes weer thuis samen op onze mooie plek!

Afgelopen zondag ontmoet ik de familie Vermeulen bij de Tshilli Farm Stall. Wat is het fijn dat Irma, Coen en hun kinderen Lisa en Timo er zijn. Kwam redelijk vaak bij ze thuis in Son en nu zijn ze ineens hier! Na de lunch en boodschappen doen, stappen Irma en Lisa bij mij in en Coen en Timo volgen ons richting onze Farm. In verband met het stof houden ze afstand maar nu duurt het wel erg lang voordat ik ze in de achteruitkijkspiegel zie. Toch maar even draaien. Ze staan stil omdat ze een grote tak, waar ik overheen reed, tegen de bumper en het spatbord aan gekregen hebben. Ze kunnen niet meer verder. Het spatbord hangt los en we krijgen het niet los omdat de juiste sleutel niet bij het gereedschap zit. We, de dames, besluiten naar huis te rijden waar Peet Formule 1 (zijn enige must-kijken-sportding) zit te kijken. Zodra we thuis zijn, vertrekt Peter met zijn gereedschapskist naar de plek waar ze gestrand zijn. Gelukkig heb ik vanmorgen al een stoofpotje op het vuur gemaakt want alles loopt nu een beetje anders.

Het is al bijna donker als ze terugzijn maar ze zijn er! Gezellig!

We eten met elkaar. Wat fijn dat ze er zijn.

Maandag is een relaxdagje. We leiden de familie rond op de Farm, Irma knipt ons haar (super fijn) en verder eten we lekker, kampvuurtje, gezelligheid…wat wil een mens nog meer?

Dinsdag ga ik met de familie mee naar Khwai. Het is ongeveer drie uur rijden. Vlakbij onze Farm zien we twee koedoes en iets verder twee struisvogels. Gaaf! Als dit de voorbode is voor de dag dan wordt het een mooie!

In Maun doen we boodschappen en dan rijden we richting Khwai. Zodra we van de gravelweg afgaan richting de rivier belanden we in een groep van zeker veertig olifanten. Prachtig en spannend. Uiteindelijk is de weg vrij en we kunnen verder. Zodra we bij de Khwai-rivier komen, zien we zoveel dieren. Er zijn hier altijd al veel dieren maar nu is het extreem. Door de droogte dit jaar is de rivier een paradijs voor nog veel meer grote groepen olifanten, waterbokken, zebra’s en kluwen neushoorns. Fantastisch! Iedereen is super enthousiast maar zou toch nog wel graag een kat zien. We lunchen bij de auto bij de kampeerplekken van Magotho.

Daarna vervolgen we de rivier en we besluiten de rivier over te steken want vorige keer hebben Jeroen, Marie-Louise en ik daar een luipaard gezien. De eerste doorsteek, ziet er modderig uit en de tweede was vorige keer goed te doen. Dus zonder twijfel rijdt Coen de rivier in. Oepsie hij is een stuk dieper en het water gutst door de open ramen naar binnen. Een grote golf gutst over de voorruit. Coen geeft gas en we komen niet vast te zitten. Dat scheelde niet veel en commotie alom. We willen niet terug door het water dus stellen we de navigatie in op een ‘brug’. We zien niet veel dieren meer ook al is er een groot meer. We komen wel droog over en via de gravelweg rijden we terug naar Maun. We doen nog een bakkie bij René en Marije en dan gaan we huiswaarts.

Het laatste stuk naar huis gaat de zon onder…prachtig.

Thuis maken Irma en ik eten en we eten bij het kampvuur.

Woensdag is het alweer de laatste dag met elkaar. Het is een staddag want er moet een aantal reparaties aan de huurauto gedaan worden. Peter rijdt voor Coen en Timo uit en ik ga met Irma en Lisa naar een cattle post langs de oude weg waar de mensen altijd lachen en er heel veel kindertjes zijn om een deel van de kinderkleren, die Yvonne aan Irma heeft meegegeven, te geven. De rest van de kleding brengen we bij Feed a Child. Helaas is het al te laat om het project te bezoeken.

Bij de Old Bridge gaan we wat drinken en wachten op de mannen. In de waterpoel zitten vijf nijlpaarden en heel veel krokodillen. Van de mannen geen nieuws…het duurt en het duurt. We besluiten terug te rijden naar de stad om te gaan lunchen bij de Dusty Donkey. Intussen sluiten de mannen aan en ook Marije doet een bakkie mee. Dan is het vier uur en kan de auto opgehaald worden. Irma en ik gaan boodschappen doen. Vind het zo bijzonder…samen boodschappen doen in Botswana. Wie had dat ooit gedacht!? Irma was wel de eerste die zei, toen we vertelden dat we zouden gaan emigreren, ik kom en ze startte meteen met sparen. En daar is ze en nog met het hele gezin ook!

Onze laatste avond sluiten we af met een braai dat hoort er wel bij in Afrika natuurlijk!

Eind mei heb ik een aantal lokale leerkrachten en facilitators van NGO’s in Maun getraind in het Aflatoun-lesprogramma vanuit StartUp4kids. Vandaag ben ik uitgenodigd door een van de NGO’s Women Against Rape om een financiële workshop te geven. Zij hebben naast programma’s en coaching voor vrouwen ook programma’s voor tieners. In dit programma, Students Against Rape, maken ze jongeren bewust van issues als hiv/aids, gender, etc. Vandaag is er een bootcamp voor zestig jongens van dertien tot zestien jaar om problemen waar ze als jongens mee te maken hebben, bespreekbaar te maken via een interactief programma.

Ik ben een van de motivational speakers…klinkt wel mooi! Vanuit de organisatie wilden ze heel graag dat ik de jongens zou leren hoe ze een spaarplan maken.

Natuurlijk ben ik op tijd maar ben er nog steeds niet aan gewend dat hier altijd alles later begint. Niemand schijnt zich daar ook maar iets van aan te trekken ondanks dat ze een prachtige tijdsplanning gemaakt hebben. Dat doe ik dan ook maar niet. Een uur later gaat de bootcamp van start en na een uur is het mijn beurt. Dit is de eerste keer in Botswana dat ik met kinderen werk en dan nog wel met zestig tegelijk maar dat kan hier gewoon haha. De kinderen zijn een stuk rustiger dan in Nederland. Na actieve oefeningen over wensen en behoeften en sparen, heeft iedereen zijn persoonlijke spaarplan gemaakt.

Het was echt super leuk om te doen en fijn dat ik de jongens iets bij heb kunnen brengen…hier blijf ik toch altijd weer blij van worden.

Helaas is de rest van het programma in Setswana dus niet te volgen. Ik blijf nog tot de lunch, doe wat boodschapjes en dan rijd ik via onze nieuwe route naar huis.

Vanuit de stad rij je zo de natuur in. Het laatste stuk van de route loopt langs de ‘Buffalo Fence’, het hek dat ervoor zorgt dat de buffels de koeien niet besmetten met mond-en-klauwzeer. Maarrrr achter het hek waar we dus vlakbij wonen, woont de big 5. Vorige keer, toen we hier met René en Marije wandelden, hoorden we daar hyena’s en olifanten maar niet gezien. De olifanten komen overigens steeds vaker ’s nachts voorbij op ons plot te zien aan hun enorme voetafdrukken en dito drollen en op de nachtcamera hebben onlangs ook een hyena gehad. Zooooo cool! Super om hier te wonen!!

Verder gaat het ons goed! IJssel is definitief vertrokken dus zijn huis en workshop zijn weg waar we super blij om zijn. Op onze Farm verbeteren we steeds verder…een tweede watertoren wordt nu gebouwd voor ons toekomstige huis en bewatering van de farm, bewegwijzering naar onze huisjes, vernoemd naar onze ouders, hebben we gemaakt en we hebben de architect en haar man die aannemer is opdracht gegeven tot het bouwen van ons huis! Morgen gaan we de details bespreken! Yeahhh

Overnachten in de bush blijft z’n charme hebben. Olifanten naast mijn huisje, brullende leeuwen en het aparte geluid van de nijlpaarden. Goedemorgen!

Onze vlucht kon omgezet worden naar vandaag en gaat om half twaalf. James, een van de gidsen, brengt ons naar de airstrip. Knuffels als afscheid in het kamp en hetzelfde in Expeditions waar we nog even langsrijden.

Lieve mensen allemaal! En onderweg olifanten en giraffen…het blijft genieten!

Ik heb afgesproken om met Peet te lunchen in de Dusty Donkey, onze favoriete plek sinds een tijdje. Ook Jeroen en Katrijn zitten daar! Gezellig!!!

Dan is het boodschappen doen en terug naar huis! Veel olifantenpoep op de weg! En dan is het weer heel fijn om thuis te zijn. Peter heeft vannacht nog een civet voor de camera gehad. Zo gaaf! En, een duikertje heeft sinds kort zijn slaapplekje vlakbij ons huis. Zo leuk!